Nie ma życia bez Jacka White’a

Dwa dni wcześniej puściłem ci Jacka White’a, żeby nie puszczać bajek przy układaniu z klocków lego różnych pojazdów i tronów Simby. Włączyłem jeden ze znośnych kanałów muzycznych na sateliciei akurat puścili The White Stripes i Seven Nation Army. Podobało ci się i podobała ci się czerwona gitara Jacka White’a i muzycka. Podskakiwałeś, podrygiwałeś, nie mogłeś się skupić na klockach. Powiedziałem ci, że pan, który to gra, nazywa się Jack White i jak chcesz to puszczę ci zaraz na komórce coś jeszcze lepszego. I puściłem. Ten kawałek z wybuchającą gitarą i bykiem. Lazaretto z płyty „Lazaretto”. Trzy minuty kondensatu.
– O, on gla tak jak mój tata na gitaze!
– Nie – odpowiedziałem z uśmiechem. – On gra dużo lepiej od taty, a tata raczej już nigdy się tak grać nie nauczy.

Potem pojechaliśmy na John Lee Hooker Day do Brzegu i widząc licznych ludzi z gitarami na scenie zapytałeś:
– A tu bendzie glał Dzek Łajt?
Mówiłem, że nie, że nie tym razem, ale ogólnie kierunek jest słuszny. Kolejnego dnia z kolei poszliśmy do Hydropolis i nie chciałeś wyjść z kawiarni, w której były super fajowe drewniane klocki. Były takie same, jak u nas w domu, ale wiadomo, dom to nie kawiarnia koło Hydropolis. No i się zaczęło. Mama straciła cierpliwość i ruszyła w stronę wyjścia. No, to już było przegięcie. Zaczął się niekontrolowany, słabo artykułowany głośny protest, z którego czasem przebijało, że mama tutaj, albo że ja cem albo ja nie ce. Ludzie nas mijali, słoneczko świeciło, a twój wrzask mieszany z płaczem niósł się wokół.

Użyłem wszystkich znanych mi metod szantażu. Że jak się nie uspokoisz, to wypuszczę wodę z baseniku w ogródku, że nie będzie bajki na dobranoc, albo że schowam klocki lego. Nic to nie dawało, nawet wydawało mi się, że już na przekór, żeby pokazać, gdzie sobie mogę iść z moimi groźbami, wydobyłeś z siebie wszelkie rezerwy wokalne. W końcu z braku innych pomysłów (czas leciał, ludzie nas mijali, słońce świeciło), powiedziałem donośnie, tak żeby się przebić przez twoją ścianę z dźwięku:
– Synek, ja cię i tak wezmę na ręce i zaniosę do samochodu, ale jak ja ciebie wezmę i nie pójdziesz sam, to zapomnij, żebym ci puścił w samochodzie płytę Jacka White’a!
I tu jakby piorun strzelił w ciebie, zamarłeś i po chwili refleksji powiedziałeś swoje słynne:
– No, dobla…

Doszliśmy do samochodu, słońce nadal świeciło, ludzie nas mijali, ale że byłeś już spokojny, to bez zainteresowania. Otworzyłem drzwi, żebyś wgramolił się do fotelika i nagle zrobiłeś podkówkę i rozpłakałeś się w głos, ale już bez złości, jakby z rozpaczą.
– Synek, ale co się dzieje – zapytałem, a ludzie znowu zaczęli na nas popatrywać z mieszaniną irytacji i zaciekawienia.
– Bo, bo – odpowiedziałeś szlochając – bo w samochodziku nie będzie Dzeka Łajta…
– Będzie, będzie synku, przecież się umówiliśmy.
– Ten z bykiem i wybuchajoncom gitalom?
– Ten sam synku.
– No dobla – powiedziałeś, otarłeś łzy i zacząłeś pakować się do fotelika.

A ja poczułem dumę i szczęście tak wielkie, że gdyby to było możliwe, to chciałbym, żeby więcej ludzi nas widziało i słyszało tę puentę w twoim wykonaniu.
I żeby może nawet dowiedział się o tym sam Jack White.
Myślę, że także byłby dumny.

Radosław Wiśniewski